گاهی نباید منطقی باشی که احساس
از بین انگشتان تو جریان بگیرد
دنیای اطرافت شبیه شعر باشد
تا واژه از اعماق جانت جان بگیرد

روحت همیشه در تب و تابست، انگار
با خشکسالی های پی در پی عجینی
هر شب برای آسمان بیتی بگو تا
در اوج قطحی اندکی باران بگیرد

برعکس کن فعل نبودن را، نمان را
یک ذره آرامش به دنیایت بفهمان
پیچیدگی ها را کمی آسان بگیرو
کاری بکن این زندگی آسان بگیرد

حرفی که پنهان کرده ای با شعر بنویس
پشت نگاهت موجی از وابستگی هاست
عهدی که با غم بسته ای را بشکن این بار
باید که جایش را لبی خندان بگیرد

عشقی که در دل داشتی را آرزو کن
این خانه جای این همه دلمردگی نیست
شاعر چقدر از حال و روزت دور ماندی
بگذار شعرت هم کمی سامان بگیرد...